Op 14 februari 2007 heeft de werkgroep WTOZ in een gesprek met de raad van stadsdeel Oud-Zuid een 30-tal dringende knelpunten aan de orde gesteld.
Hieronder hebben we ze voor u op een rij gezet.

Klik op een plaatje om het te vergroten

K N E L P U N T E N	T O E L I C H T I N G
	Hoewel de leden van de werkgroep in 2006 de bereikbaarheid, toegankelijkheid en bruikbaarheid [BTB] van het WMO-loket “Zorg & Samenleven” hebben getest is nog niet aan al onze wensen tegemoet gekomen. Ook maakt de werkgroep zich zorgen over het feit dat er nog steeds geen Cliëntenraad is ingesteld die het stadsdeel kan adviseren over het te voeren stadsdeelbeleid m.b.t. de WMO.
	Sinds begin vorig jaar ligt het Meerjaren Project Basistoegankelijheid stil. Worden de gehandicapten de dupe van de interne reorganisatie die het stadsdeel Oud-Zuid vorig jaar doorvoerde?
	Hoewel er in het hele stadsdeel trottoirverlagingen zijn aangelegd is het nog niet voor iedereen duidelijk dat deze plekken ook obstakelvrij moeten worden gehouden.
	Zelfs als er bij de trottoir-verlaging een tegel is aangebracht met het rolstoelpictogram (zie foto) gaat het niet altijd goed. De tegel die de werkgroep zelf heeft ontworpen staat op de volgende foto. Onze ontwerpeisen waren daarbij: Goed zichtbaar, Actief en Autonoom. Volgens ons is dat wel gelukt. Het is in ieder geval niet een ‘sukkel’ in een kar (officiële logo) maar een goed herkenbaar persoon die fier rechtop zit, in de startblokken om zelfstandig over te steken.
	Zowel in bestaande (foto rechts) als ook bij nieuwe situaties (foto links) moet nog veel werk worden verricht om het stadsdeel toegankelijker te maken. Het pictogram rechtsboven is een eigen ontwerp van de werkgroep.
	Ook bij nieuwe situaties gaat nog steeds veel mis. Niet alleen bij planvorming, waar we dus graag bij betrokken zouden willen zijn, maar ook bij de uitvoering is er niet altijd aandacht voor de toegankelijkheid. Dat betekent soms dat het wel 30 jaar duurt voordat zo’n fout kan worden hersteld.
	Bij een trottoirbandverlaging is een niveauverschil van ten hoogste 20 mm toegestaan. Het hier gesignaleerde verschil bedraagt echter wel 40 mm. Dat is dus levensgevaarlijk!
	Onjuiste plaatsing van straatkolken leidt tot zeer onaangename situaties die bij de oplevering van dit soort projecten meestal niet opvallen omdat er vaak wordt opgeleverd als het niet regent.
	De twee trottoirkolken aan weerszijden van deze doorsteek kunnen niet voorkomen dat de zaak onderloopt. Een ontwerpfout?
	Op het laatste nippertje ging het toch nog goed met de toegankelijkheid van de nieuwe brug 402. Jammergenoeg had men de werkgroep van te voren niet om advies gevraagd.
	De tijdelijke maatregelen bij werkzaamheden aan de weg voldoen meestal niet. Voor ouderen en gehandicapten ontstaan doordoor gevaarlijke situaties. De beschreven maatregelen zijn in het BLVC-plan [Bereikbaarheid, Leefbaarheid, Veiligheid en Communicatie] veel te summier aangeduid. Het stadsdeel laat de controle ervan ook nog eens over aan de aannemer!
	Er is in stadsdeel Oud-Zuid onvoldoende beleid ontwikkeld om de doorgang op het trottoir onder alle omstandigheden te garanderen. Er wordt nl. onvoldoende gecontroleerd of aannemers de voorschriften wel opvolgen.
	Een vergunning voor het plaatsen van een bouwsteiger op een smal trottoir of waar in combinatie met ander straatmeubilair de doorgang ernstig wordt belemmerd, zou alleen mogen worden verleend als onder de steiger voldoende ruimte wordt gecreëerd om die te kunnen passeren. Wat is eigenlijk het stadsdeelbeleid bij vergunningverlening voor dit soort (tijdelijke) obstakels? Volgens ons wordt niet eens meer gecontroleerd of voor een steiger überhaupt wel een vergunning is aangevraagd, laat staan dat dit nog ergens wordt gepubliceerd of d.m.v. een sticker op het object wordt aangegeven.
	Veel zebra’s zijn voor ouderen en gehandicapten te lang en de ‘groenfase’ van de verkeerslichten is voor hen te kort. Deze gevaarlijke zebra in de Zeilstraat wordt veel gebruikt door bewoners van de aangepaste woningen in de Baarsstraat en door de bezoekers/cliënten van het centrum voor dagbesteding Heliomare. Vooral de zebra’s van het hoofdnet auto, o.a. de Amstelveenseweg, van Baerlestraat, Stadhouderskade en de Ceituurbaan vormen een groot probleem.
	Ook het GVB heeft veel achterstallig onderhoud. De steltonplaten bij de wissels zijn oneffen en de platen sluiten onvoldoende aan, waardoor gevaarlijke kieren ontstaan. Tevens laat de constructie van de wissels zelf te wensen over. Het zou al een hele verbetering zijn als er overal bij zebra’s vloeibaar asfalt wordt gegoten in de kieren en rondom de steltonplaten. Op het Roelof Hartplein leverde dat b.v. een enorme verbetering op van het oversteekcomfort.
	Wij willen dat het BTB-onderzoek van het basis- en voortgezet onderwijs, dat al in 2005 aan het Dagelijks Bestuur werd aangeboden, ook zo spoedig mogelijk in het Meerjaren Investeringsprogramma (MIP) wordt geïmplementeerd.
	Wij hebben geconstateerd dat in de plint (d.w.z. ruimtes op de begane grond) van de nieuwbouw in de Kuipersstraat een aantal zorg- en welzijnsvoorzieningen een ontoegankelijke entree hebben. Het stadsdeel heeft daarvoor indertijd de bouwvergunning verleend. Wij zouden willen dat het stadsdeel er aan meewerkt dat geen cliënten van zorg- en welzijnsinstellingen door haar toedoen van het gebruik van deze voorzieningen worden uitgesloten.
	Niet alleen de apotheek maar ook Stichting Zuid en de huisartsenpraktijk in de Kuipersstraat zijn ontoegankelijk. Overal in Oud-Zuid zijn er problemen met de toegankelijkheid van de instellingen en praktijken voor de eerstelijns gezondheidszorg. Studenten van de HvA gaan op ons verzoek in 2007 de BTB van alle instellingen voor eerstelijns gezondheidszorg in het stadsdeel Oud-Zuid inventariseren.
	Openbare gebouwen zouden per definitie toegankelijk moeten zijn. Was het maar zo! Het wijkservicepunt Ceintuurbaan is al jaren ontoegankelijk. Gelukkig is de achteringang van het stadsdeelkantoor aan de Koninginneweg in 2006 zodanig aangepast dat gehandicapten er nu zonder hulp van derden binnen kunnen komen.
	Twee wijkcentra in dit stadsdeel zijn nog steeds niet - of bijna niet - toegankelijk gemaakt. Dit zal mensen met een beperking ervan weerhouden deel te nemen aan het openbare leven. Iets wat nu juist via deze wijkcentra zou moeten worden gestimuleerd.
	Stadsdeel Oud-Zuid heeft nog steeds geen plan van aanpak gepresenteerd hoe de haltes van het openbaar vervoer vóór 2010 toegankelijk gemaakt moeten worden. De leden van de werkgroep hebben trouwens in 2006 geparticipeerd in het testen van de toegankelijkheid van de bussen van Connexion en Arriva.
	Bij het herinrichtingsplan voor het Hoofddorpplein is geen rekening gehouden met de gevolgen van het aanpassen van de gecombineerde tram- en bushalte. Dat wordt straks nog een dure grap…
	Jammergenoeg beschikt het GVB over onvoldoende aangepaste trams. Het is de ervaring van de leden van de werkgroep dat dit veelvuldig leidt tot onaangename verrassingen.
	De leden van de werkgroep hebben in 2006 de eerste(!) aangepaste GVB bus in garage West getest.
	In de Zeilstraat en op het Hoofddorpplein dreigt een samenwerkingsproject van de werkgroep, de winkeliersvereniging en het stadsdeel in de soep te lopen. Het betreft een pilot voor het verbeteren van de winkeltoegankelijkheid voor gehandicapten, die immers ook consumenten zijn. Als deze proef slaagt zullen de resultaten ook voor andere winkelconcentratiegebieden in het stadsdeel van belang kunnen zijn. Wij denken dat het enorm zal helpen als er een financieringsfonds in het leven wordt geroepen om de zaak weer op de rails te krijgen.
	Twee winkeliers in de van Baerlestraat hebben al op eigen initiatief zo’n handig winkelopritje laten maken.
	In 2030 heeft meer dan een kwart van de bevolking (nu nog 13%) een beperking. Op de te verwachten golf van aanvragen voor een aangepaste woning is het stadsdeel op geen stukken na voorbereid. Nu men ouderen en gehandicapten niet meer opsluit in tehuizen, maar hen zolang mogelijk in staat wil stellen een zelfstandig bestaan te behouden, zal met enorme voortvarendheid woningaanpassing in het gehele stadsdeel aangepakt moeten worden.
	Wij willen dat we niet steeds weer worden verrast door herprofileringsvoorstellen of bouwkundige ontwerpen waarbij er niet of onvoldoende aandacht is geweest voor de toegankelijkheid. De werkgroep wil in deze fase, waarin het principe van Design for All kennelijk nog niet automatisch wordt toegepast, overal in gekend worden. Aanpassingen achteraf zijn nl. vele malen kostbaarder. Toegankelijkheidsproblemen van de ingang van het Rijksmuseum in de Onderdoorgang konden op die manier worden voorkomen. De gloednieuwe badlift van het Zuiderbad heeft vanaf de renovatie in 2001 nooit gefunctioneerd.
	Het stadsdeel zal nog de nodige energie en geld moeten investeren om deze inhaalslag tot een goed einde te brengen. Zolang het achterstallig onderhoud niet is weggewerkt, hopen wij op een daadkrachtige aanpak van Raad en Dagelijks Bestuur bij de uitvoer van het staande gehandicaptenbeleid.